Telegraph - Η εφημερίδα του Internet

Πολλοί βγαίνουν καθημερινά και υποδεικνύουν στην υπουργό περιβάλλοντος τί να πράξει..

Καθένας έχει την έκθεση ιδεών στο τσεπάκι του: καινοτομία, συνέπεια, αλλαγή νοοτροπίας, σύγκρουση με το πελατειακό σύστημα του δημοσίου τομέα κλπ. Πολλοί είναι πιο συγκεκριμένοι, μιλώντας -κατά το δοκούν- για κατάργηση υπηρεσιών, δημιουργία εκτελεστικών/ρυθμιστικών ανεξάρτητων αρχών είτε δημόσιου είτε ιδιωτικού χαρακτήρα και χίλια δύο άλλα.

Οι περισσότεροι είναι καβάλα στο …ποδήλατό τους και τυρβάζουν στα υπουργεία ως ανέξοδοι παρατηρητές. Αλλοι πιο συνειδητοποιημένοι, που ίσως έχουν προσπαθήσει στο παρελθόν να στήσουν κάτι περιβαλλοντικά βιώσιμο αλλά συνάμα αναπτυξιακό σε αυτόν το τόπο, συγκρατιούνται περισσότερο και απλώς εύχονται.. της εύχονται καλή επιτυχία..

Η αλήθεια είναι ότι οι προσδοκίες των πολιτών ξαναέγιναν υψηλές και ο πολιτικός χρόνος διαφοροποιήθηκε εκ νέου. Αντί να εισέλθουμε σε έναν “αραιό” πολιτικό χρόνο, όπου οι νικητές των εκλογών θα απολαμβάνουν τα …λάφυρά τους, μπαίνουμε σε φάση εξαιρετικά “συμπυκνωμένου” πολιτικού χρόνου, καθώς μπολιάστηκε και πάλι η προσδοκία στους πολίτες.

Η επιλογή είναι μία και φωνάζει δυνατά ζητώντας λύσεις εδώ και τώρα: Hic rhodus, hic shaltus…

Και κάτι ακόμη μιας και όλοι ασχολούνται με αυτό. Φυσικά και «ναι» στο casual look της κυρίας Τίνας Μπιρμπίλη, είτε είναι απλώς συμβολικό είτε όχι. Δεν χάλασε ο κόσμος αν εμφανιστεί και μια πολιτικός που μοιάζει περισσότερο με άνθρωπο και λιγότερο με ατσαλάκωτη πολιτική καρικατούρα, αριστερόθεν ή δεξιόθεν του πολιτικού ορίζοντα..

Τώρα αν η εμφάνιση αυτή και το χαμηλό προφίλ την βοηθήσει ώστε να παράγει έργο και μάλιστα οριζόντιο, σε έναν τομέα που διατρέχει οριζοντίως και καθέτως κάθε ανθρώπινη, κοινωνική, οικονομική και αναπτυξιακή δραστηριότητα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ομως η παραγωγή αυτού του έργου είναι η ουσία, το -ομολογουμένως δύσκολο- ζητούμενο. Και φυσικά δεν είναι ούτε ενδυματολογικό, ούτε συμβολικό ή επικοινωνιακό.

Φυσικά και το περιβάλλον δεν (πρέπει να) είναι μόδα, αλλά είναι συστατικό και μετρήσιμο στοιχείο ενσωματωμένο σε κάθε αναπτυξιακή πολιτική. Φυσικά και στα θέματα του περιβάλλοντος δοκιμάζονται η παιδεία και ο πολιτισμός μας, διακυβεύεται η πολιτική υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, ελέγχεται η βιωσιμότητα του μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης του τόπου μας.

Ομως από τη διαπίστωση αυτή μέχρι να επιτύχουμε να κάνουμε “πράσινο” το λιγνίτη, τα λατομεία, τη ΔΕΗ, το θαλάσσιο περιβάλλον, τον μαζικό τουρισμό, τα μαυρισμένα μας δάση κλπ. και να παντρέψουμε σωστά τις διάφορες δραστηριότητες του τουρισμού, της ενέργειας, της πρωτογενούς παραγωγής χωρίς να τις χωρίσουμε καθεμιά στο δικό της (ρυπογόνο) δωματιάκι, έχουμε πολύ δρόμο. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν γίνεται με αποκλεισμούς δραστηριοτήτων αλλά με πάντρεμα και οι παντριές ήταν πάντα ο δύσκολος δρόμος… Το ζητούμενο δεν είναι ένα ακόμη υπερυπουργείο, υπερτροφικό και γραφειοκρατικό, που συγκεντρώνει διάσπαρτες αρμοδιότητες αλλά που είτε δεν θα καταφέρνει να έχει αποτελεσματικότητα λόγω ασύνδετων υπηρεσιακών μηχανισμών με τη γνωστή δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία είτε θα αυτοϊκανοποιείται λέγοντας «όχι σε όλα».

Δυστυχώς ή ευτυχώς, σήμερα δεν μπορεί να ασκηθεί αναπτυξιακή πολιτική για το περιβάλλον με ηχηρά «όχι» και ηχηρά «ναι». Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να λέμε μόνον «όχι» για αναπτυξιακές δράσεις εντός προστατευόμενων περιοχών, αυτή είναι η εύκολη λύση. Θα πρέπει να βρεθούν οι προϋποθέσεις και το κανονιστικό πλαίσιο για την συνύπαρξη με όρους βιώσιμης ανάπτυξης. Πρέπει να επιτευχθεί το γνωστό «τριγωνάκι» ισορροπίας του διαγράμματος Περιβάλλον-Οικονομία-Κοινωνία που δυστυχώς μέχρι σήμερα, δεν έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να ενσωματωθεί σε ένα ευσταθές και ευρέως εφαρμόσιμο μοντέλο. Οσο κι αν το πιστεύουμε ορισμένοι..

Το περιβάλλον είναι ένα κοινό τοις πάσι αγαθό, που ανήκει εξ αδιαιρέτου σε όλους μας. Το ίδιο όμως ισχύει και για το δικαίωμα της ανάπτυξης. Όταν το αποδεχθούμε αυτό, θα αντιληφθούμε ότι η μόνη ρεαλιστική λύση, η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα άσκησης περιβαλλοντικής πολιτικής είναι η εξεύρεση συμβιβαστικών λύσεων μεταξύ αντιτιθέμενων απόψεων και συμφερόντων.

Πρέπει, το περιβάλλον από πεδίο λανθάνοντος αναπτυξιακού πλεονεκτήματος κατάλληλου για εκθέσεις ιδεών (όπως η παρούσα!) να μετατραπεί επιτέλους σε πραγματικό πεδίο συγκριτικού πλεονεκτήματος. Κι αυτό απαιτεί μια ενιαία και αποτελεσματική περιβαλλοντική πολιτική, η οποία θα είναι ευέλικτη, διάφανη, εξωστρεφής και συναινετική και η οποία θα οδηγεί στην βιώσιμη ανάπτυξη, όχι στο αειφόρο τίποτε.

Αυτό είναι το ζητούμενο από την νέα ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.. Και το διακύβευμα για όλους εμάς είναι ότι ίσως είναι η τελευταία μας ευκαιρία να δώσουμε στα παιδιά μας ένα καλύτερο αύριο..

http://elladitsamas.blogspot.com/